KarolinaWAmigdalina to glikozyd cyjanogenny (nitrylozyd), po raz pierwszy wyizolowany w 1830 roku przez francuskich chemików.
W ludzkim organizmie rozkładana jest przez bakterie jelitowe na glukozę, aldehyd benzoesowy oraz toksyczny cyjanowodór.

Amigdalinę można znaleźć w: nasionach lnu, sezamu, pestkach lub nasionach moreli, wiśni, gruszek, śliwek, także w pędach bambusa, ciecierzycy, soczewicy, fasoli półksiężycowatej, fasoli ozdobnej, gorzkich migdałach, orzechach nerkowca, orzechach macadamia i innych.
Skąd pojmowanie tego związku jako witaminy, która z natury kojarzy się jako substancja pomocna organizmowi?
Jest to związane z osobą doktora Ernsta T. Krebsa Juniora.

Ten syn niemieckiego imigranta żyjącego w San Francisco w USA, dr. Ernsta T. Krebsa Seniora wierzył, że choroby nowotworowe są wynikiem niedoboru amigdaliny w organizmie człowieka.

A ponieważ witaminy to związki organiczne, których minimalne ilości pozwalają ludziom prawidłowo funkcjonować i nie mogą być przez nich samodzielnie syntetyzowane, dr Krebs Jr. uznał, iż amigdalina jest właśnie takową witaminą – ponieważ jej niedobór bądź brak u człowieka doprowadza do powstania groźnych chorób.
Pierwsze badania nad skutecznością amigdaliny w terapii nowotworów przeprowadzone były już w końcu XIX wieku w Niemczech, jednak wówczas odrzucono ten związek z powodu jego zbyt dużej toksyczności oraz braku zadowalających efektów.

Na początku lat 50. XX wieku Krebs oczyścił w pewien sposób amigdalinę zmniejszając nieco jej toksyczność, a ową oczyszczoną formę amigdaliny (pod względem chemicznym wg patentu jest to glukuronid nitrylu kwasu migdałowego) zaczęto testować pod handlową nazwą Laetrile.

Działanie przeciwnowotworowe miało polegać na reakcji rozkładania przez ß-glukozydazę glikozydu cyjanogennego do cyjanowodoru, co miało zabijać komórki nowotworowe. Opracowany został plan tzw. terapii metabolicznej z wykorzystaniem właśnie amigdaliny (Laetrilu), immunostymulantów, proteolitycznych enzymów trzustkowych oraz witamin i suplementów mineralnych.

Dr Krebs Jr . dodatkowo opracował pewne reguły dotyczące jej przyjmowania tak, aby zaspokoić jej dzienną dawkę konieczną ludzkiemu organizmowi. Po pierwsze należy spożywać wit. B17 „w całości” – a więc zjadać np. całe jabłko wraz z nasionami (w których zawarta jest amigdalina), jednak nie powinno się spożywać większej liczby nasion niż ta, która znajdowała się w owocu.
Drugą zasadą jest dostosowanie spożywania amigdaliny do masy człowieka – wg Krebsa za orientacyjną jednostkę można było przyjąć jedno jądro pestki brzoskwini lub moreli na 4,5 kg masy ciała człowieka. Po spożyciu zbyt dużej ilości amigdaliny wystąpić mogły niekorzystne skutki uboczne.

Rola amigdaliny w terapii nowotworowej była wielokrotnie weryfikowana przez naukowców za pomocą różnorodnych badań klinicznych. Pierwsze badania przeprowadzone były na komórkach nowotworowych znajdujących się w organizmach zwierzęcych. Mowa tutaj o takich nowotworach, jak czerniaki, białaczki, raki, mięsaki, chłoniaki. W żadnych z tych przypadków nie zostało potwierdzone przeciwnowotworowe działanie amigdaliny. Kolejne badanie w latach 70., tym razem przeprowadzone na ludziach, również nie wykazało pozytywnej odpowiedzi komórek nowotworowych na Laetril.

W innym badaniu nie tylko nie zauważono działania przeciwnowotworowego amigdaliny, lecz u 90% pacjentów leczonych tylko za jej pomocą zaobserwowano progresję choroby – nie osiągnięto więc nawet stabilizacji choroby nowotworowej. Nie oznacza to oczywiście, że działanie Laetrilu jest całkowicie szkodliwe dla pacjentów – być może progresja wynikała z zaawansowania nowotworu i stanu pacjenta dyskwalifikującego go z konwencjonalnej terapii (chemio/radioterapia).

Jednakowoż niektóre przeprowadzone badania wskazują na toksyczność nawet oczyszczonej formy amigdaliny, a więc wspominanego Laetrilu – u dwóch pacjentów przyjmujących rekomendowaną dawkę preparatu zaobserwowano takie symptomy, jak osłabienie nerwowo-mięśniowe oraz obustronne opadanie powiek, które to objawy zniknęły po odstawieniu Laetrilu.

W innym badaniu u pacjentów obserwowano także zaburzenia oddechowe, ustępujące po zaprzestaniu przyjmowania preparatu. Badano także reakcje amigdaliny z innymi związkami stwierdzając jej antagonistyczną interakcję z dużymi dawkami witaminy C (4,8 g / dzień przy dawce amigdaliny 3,0 g / dzień), ponieważ u pacjenta wystąpiła kwasica mleczanowa, drgawki oraz zatrzymanie akcji serca.

Do tej pory w żadnych badaniu klinicznym nie udowodniono działania przeciwnowotworowego amigdaliny i ogromnych korzyści z jej stosowania, jak starają się przekonać zwolennicy takiej metody leczenia nowotworów. Żaden z szanujących się lekarzy onkologów nie poleca pacjentom stosowania tego typu terapii z prostego powodu – brak jest dowodów na całkowity brak szkodliwości działania tego rodzaju preparatów (które notabene nie mogą być sprzedawane jako leki, a jedynie jako suplementy diety – inaczej nie byłyby dopuszczone do sprzedaży).
Pacjent może więc nie tylko nie pomóc sobie w walce z chorobą nowotworową, ale wręcz zaszkodzić – istnieją bowiem poważne przesłanki mogące świadczyć o toksycznym wpływie dużych dawek amigdaliny na organizm ludzki.

Co więcej, wielu pacjentów jest gotowych zrezygnować z konwencjonalnych metod terapii na rzecz właśnie tzw. alternatywnej medycyny, reprezentowanej w tym wypadku przez przyjmowanie odpowiednich dawek amigdaliny. Nie rozpoznano również interakcji między Laetriliem a podawanymi pacjentom cytostatykami, stąd nie wiadomo jak zareagowałby organizm człowieka, który w trakcie stosowania konwencjonalnego leczenia przyjmowałby duże dawki amigdaliny.

Mimo ciągłego nazywania tej substancji potocznie „witaminą” nie należy postrzegać jej w ten sposób – mylne pojmowanie może doprowadzić do wielu niekorzystnych skutków ubocznych, jak choćby prawdopodobieństwo zatrucia się cyjankiem, powstającym w wyniku rozkładu amigdaliny.

Cyjanki muszą być usunięte z organizmu, ponieważ hamują układ enzymatyczny oksydazy cytochromowej, co uniemożliwia wykorzystanie zasobów tlenu przez komórkę. W prosty sposób następuje więc „uduszenie się” komórki. Wspomniana oksydaza cytochromowa obecna jest zarówno w zdrowych, normalnie funkcjonujących komórkach człowieka, jak i w komórkach nowotworowych , tak więc działanie cyjanków (amigdaliny) upośledzające działanie komórek i ich śmierć nie będzie działało tylko w kierunku komórek atypowych, ale także tych zupełnie zdrowych.
Laetril nie jest lekiem celowanym i nie jest możliwe za jego pomocą zniszczenie tylko i wyłącznie nowotworu, bez szkody dla zdrowych tkanek.

Zainteresowanie leczenia nowotworów Laetrilem, zapoczątkowane w USA, również tam wygasło jako pierwsze – w latach 80 XX wieku. Jednak w Polsce często pojawiają się prośby o udostępnienie informacji dotyczących zastosowania terapii metabolicznej czy samej amigdaliny w terapii nowotworów.

Być może błędne określanie substancji jako witaminy powoduje, iż ludzie niejako z definicji są do niej pozytywnie nastawieni i oczekują niesamowitych rezultatów, skoro medycyna akademicka nie może już im pomóc.
Dlatego też ważne jest uświadamianie możliwych niekorzystnych skutków stosowania Laetrilu, jak również braku dowodów na skuteczność jego działania w leczeniu czy profilaktyce onkologicznej.

 

 

Bibliografia:

  1. Moertel G., Fleming T., Rubin J., Kvols L., Sarna G., Koch R., Currie V.,Young Ch., Jones S., Davignon P.,
    A Clinical Trial of Amygdalin (Laetrile) in the Treatment of Human Cancer,
    The New England Journal of Medicine, 28 January 1982, s. 201 – 206
  2. Ellison N., Byar D., Newell G., Special report on Laetrile: the NCI Laetrile Review.
    Results of the National Cancer Institute's retrospective Laetrile analysis,
    The New England Journal of Medicine, 7 September 1978, s. 549 – 552
  3. Unproven methods of cancer management.
    Laetrile., A Cancer Journal for Clinicians, nr 41, 1991, s. 187 – 192
  4. Wilson B., The Rise and Fall of Laetrile, http://www.quackwatch.com/01QuackeryRelatedTopics/Cancer/laetrile.html

K. Dębowska

 
Fundacja Onkologiczna DSS

z siedzibą we Wrocławiu
ul. Legnicka 76

Adres do korespondencji:
54-060 Wrocław, ul. Górecka 99B
email 36 36 fundacja@fundacja-onkologiczna.pl
KRS: 0000499246   REGON: 022407411
NIP: 8943054114

Rachunek bankowy:
71 1940 1076 3131 0619 0000 0000